Een pagina die u «120 dagen» belooft zonder uw gemeente te noemen, heeft de helft van de tijd ongelijk. Het Franse kader heeft een stabiele nationale bodem en vier knoppen die aan de gemeente toebehoren. Dit is de precieze scheidslijn.
- De bodemWat overal waar is, van Bretagne tot de Alpen
- De vier knoppenWat uw gemeente alleen beslist, en hoe ver dat reikt
- In de berichtenDe gastvragen die de regelgeving zelf voortbrengt
De nationale bodem, wat niet beweegt
Vier dingen gelden op het hele grondgebied.
De hoofdwoning wordt onder een plafond verhuurd. De woning moet minstens acht maanden per jaar bewoond zijn. Verhuur als toeristisch logies is begrensd tot een aantal dagen per kalenderjaar, tussen 90 en 120 naargelang de gemeente. Eenzelfde klant mag de woning niet langer dan 90 aaneengesloten dagen bewonen.
Het registratienummer is een melding. Waar de gemeente het eist, levert de melding online meteen een identificatie van dertien tekens op. Die moet in elke advertentie staan. Ze verkrijgen staat gelijk met geen enkele vergunning.
De sancties zijn civiel en hoog. Het dagenplafond overschrijden levert een civiele boete van 10 000 € op. Niet melden waar melden verplicht is, levert 5 000 € op. Verhuren zonder vergunning voor bestemmingswijziging valt onder een ander, gemeentelijk regime, waarvan de bedragen veel hoger oplopen.
De controle centraliseert. De opening van de nationale dienst voor toeristische logies is aangekondigd voor het vierde kwartaal van 2026. De verhuurgegevens, waaronder het registratienummer en het aantal verhuurde dagen, gaan daar automatisch naartoe. Tot dan blijft het gemeentelijke register de enige weg.
Het dagenplafond is geen enkelvoudig nationaal getal. Sinds wet nr. 2024-1039 kan een gemeente het bij besluit van 120 naar 90 verlagen. Verschillende grote steden deden dat. Een artikel dat u 120 dagen aankondigt zonder uw gemeente te noemen, geeft u de helft van de tijd een onjuist getal.
De vier knoppen die de gemeente heeft
Al de rest is lokaal. Vier hefbomen, vier besluiten genomen door verschillende vergaderingen, soms in dezelfde maand.
| Knop | Wie beslist | Wat het verandert |
|---|---|---|
| Tarief van de toeristenbelasting | De innende instantie, vaak het samenwerkingsverband | Het bedrag per persoon en per nacht, onder een nationaal plafond |
| Opslagen | Het departement, de regio, de wetgever | Een vermenigvuldiger op het tarief, van 1 tot meer dan 3 |
| Nachtenplafond in de hoofdwoning | De gemeenteraad | 120 dagen standaard, 90 na besluit |
| Bestemmingswijziging, compensatie, quotum | De gemeenteraad of het samenwerkingsverband | De mogelijkheid zelf om buiten de hoofdwoning te verhuren |
De eerste twee bepalen wat de gast betaalt. De laatste twee bepalen of u mág verhuren. Geen van de vier staat in de gids over automatische berichten: het zijn lokale besluiten, geen platforminstellingen.
De toeristenbelasting, twee getallen en niet één
Het gestemde tarief zegt niet wat er gefactureerd wordt. Er komen opslagen bij die niet van de gemeente afhangen: een departementale opslag van 10 %, een regionale opslag van 34 % ingevoerd bij de begrotingswet van 2023. In de regio Parijs komen daar nog twee opslagen bij, van 15 % en van 200 %.
Gestapelde opslagen, acht gemeenten
- Parijs
- 225 %
- Bordeaux
- 44 %
- Marseille
- 44 %
- Biarritz
- 44 %
- Nice
- 34 %
- Lyon
- 10 %
- La Rochelle
- 10 %
- Annecy
- 0 %
Som van de opslagen die op de fiche van elke gemeente met «JA» staan aangeduid. Het basistarief is bij wet begrensd en zit dus samengedrukt: het is deze kolom die het verschil opent. Eén nacht in een luxelogies dat in Annecy 4,90 € belasting factureert, is 15,93 € in Parijs.
8 gemeenten verzameld op het besluitenportaal, één fiche per gemeente ·Het tarief voor niet-ingedeelde logies volgt een andere logica: een percentage van de nachtprijs per persoon, met een plafond. De meeste gemeenten stemmen 5 %, sommige minder. Een toeristisch logies zonder sterren betaalt dan een belasting die zijn prijs volgt, wat in het hoogseizoen alles verandert.
De bestemmingswijziging, de echte drempel
Buiten de hoofdwoning is de vraag niet langer fiscaal. In de gemeenten die ze hebben ingevoerd, veronderstelt verhuren een vergunning voor bestemmingswijziging, die geweigerd kan worden. Er bestaan drie vormen, vaak gecombineerd.
De compensatie
Een ruimte die geen woning is, een kantoor of een winkel, met een gelijkwaardige oppervlakte binnen een afgebakende zone tot woning omvormen. Het is de zwaarste vorm. Ze loopt vaak uit op het kopen van zogenoemde commercialiteitsrechten bij een derde, wat een marktprijs heeft.
De tijdelijke vergunning
Een vergunning van beperkte duur, één, twee, vier of negen jaar naargelang de stad, soms niet verlengbaar. Ze stelt vrij van compensatie maar geeft uw exploitatie een korte horizon, iets waar een financieringsplan niet van houdt.
Het quotum
Een maximumaantal vergunningen in de gemeente of in een wijk, soms een maximum per eigenaar. Is het quotum bereikt, dan is het antwoord een weigering, gevolgd door een wachtlijst. Het is de jongste hefboom, en ook de meest aangevochten voor de rechter.
Eén aandachtspunt duikt overal op: het energieprestatiecertificaat. Verschillende reglementen eisen bij de aanvraag al een label tussen A en E. Een energetisch zwakke woning is niet alleen moeilijk het hele jaar te verhuren, ze wordt ook onmogelijk als toeristisch logies.
Wat het lokale kader aan uw berichten verandert
Dat is het deel dat niemand opschrijft. Het is het deel dat u uren kost.
Een dicht regelgevend kader brengt gastvragen voort. De toeristenbelasting levert er twee op: waarom dit bedrag, en waarom stond het niet in de getoonde prijs. Het registratienummer levert er één op, meestal van een wantrouwige gast. Een tijdelijke vergunning levert een vierde op, de lastigste, wanneer een gast wil boeken voor data na de vervaldatum ervan.
Het juiste antwoord past in drie regels. Het veronderstelt alleen dat het tarief van de gemeente ergens staat, bijgewerkt, bereikbaar voor wie antwoordt. Dat is precies wat een goed gevoerde kennisbank van de woning doet. Het is wat Sentioo toelaat te antwoorden zonder u te wekken.
Drie manieren om deze antwoorden te dragen- CopiloteHet antwoord wordt opgesteld met het tarief van de woning. U leest het na voor u het verstuurt.
- HybrideDe feitelijke antwoorden gaan vanzelf uit. Wat een vergunning of een geschil raakt, komt naar boven.
- AutopiloteHet antwoord gaat vanzelf uit. Wat buiten het vastgelegde kader valt, komt bij u terecht in plaats van verzonnen te worden.
Dan blijft de grondvraag over, die de rentabiliteit bepaalt nog voor enige overweging over berichten: hoeveel nachten u mag verkopen en tegen welke belastingkost. Die twee getallen zijn gemeentelijk. Ze staan in een raadsbesluit, niet in een algemeen artikel als dit.
Dezelfde vraag, in Nederland en België
Geen van de getallen hierboven steekt de grens over. De bodem is Frans, de hefbomen zijn Frans, en een Nederlandse of Belgische gemeente hanteert noch dezelfde middelen noch dezelfde plafonds. Wat wél overdraagbaar is, is de methode: het lokale besluit bij de bron lezen, de melding onderscheiden van de vergunning die geweigerd kan worden, en de datum van controle noteren.
Twee steden zijn met diezelfde methode vastgelegd. Amsterdam staat dertig nachten per jaar toe, maar in acht wijken van Centrum en de Pijp zijn het er nog vijftien. Brussel legt geen plafond in nachten op maar een bodem: een logies bij de bewoner moet minstens vier maanden per jaar gasten kunnen ontvangen.
